W Kielcach zakończyła się druga edycja Ogólnopolskiej Konferencji Architektonicznej pod tytułem „AI - Inteligencja sztuczna, ale rewolucja prawdziwa”. Wydarzenie, zorganizowane w dniach 25–26 września 2026 roku przez Kujawsko-Pomorską, Opolską, Podlaską oraz Świętokrzyską Okręgową Izbę Architektów, stało się kluczowym forum dyskusyjnym o tempie transformacji technologicznej w branży projektowej. Główną refleksją wyniesioną z tegorocznego spotkania jest gigantyczny skok świadomości i możliwości – podczas gdy rok temu w Bydgoszczy sztuczna inteligencja była traktowana głównie jako eksperymentalna ciekawostka do tworzenia efektownych grafik, dziś architekci mówią o zaawansowanej współpracy z oprogramowaniem i samodzielnym tworzeniu autorskich narzędzi. Pociąg AI dawno ruszył, a ignorowanie tej transformacji sprowadza opornych do najdalszych wagonów.

Bogaty program merytoryczny pierwszego dnia został podzielony na cztery panele, które połączyły perspektywę historyczną, praktyczną i etyczną. Konferencję otworzono intrygującym zestawieniem AI z historią metalowego kontenera transportowego, który przed laty trwale przemodelował globalny transport i oblicze amerykańskich miast, jak Nowy Jork. Prelegenci poruszyli również wątek cyfrowego „czarnego łabędzia”, nadchodzących regulacji na rok 2030 oraz dominacji treści generowanych przez maszyny, podkreślając jednocześnie, że algorytmy wciąż nie posiadają własnego kompasu i desperacko potrzebują ludzkiego przewodnictwa. Ogromne emocje wzbudził temat partycypacji społecznej w czasie rzeczywistym, gdzie AI pozwala na natychmiastowe przetwarzanie postulatów mieszkańców z konsultacji obywatelskich i generowanie wizualizacji przestrzeni w trakcie jednego spotkania, co drastycznie skraca czas analiz. Z kolei prezentacje architektów związanych z biurem ZHA Architects udowodniły, że dzięki uczeniu maszynowemu nawet mniejsze biura projektowe mogą wdrażać zaawansowane analizy środowiskowe i stawać się twórcami własnego oprogramowania. Zwieńczeniem dnia była otrzeźwiająca prelekcja „Fake Hunger”, zwracająca uwagę na ukryte koszty ekologiczne i społeczne – od rosnącego zapotrzebowania na energię i metale ziem rzadkich po problem wyzysku – oraz filozoficzna debata o gorączce AI, która przypomniała, że technologiczny blichtr wymaga od nas głębokiej odpowiedzialności.

Drugi dzień konferencji w całości poświęcono praktyce, organizując całodniowe warsztaty w pięciu salach. Uczestnicy mogli bezpośrednio przetestować prezentowane narzędzia i usystematyzować relację z technologią w trzystopniowej hierarchii. Pierwszy etap obejmuje bezpośrednią współpracę z silnikami AI na poziomie tekstowym i wizualnym, drugi polega na integracji AI z profesjonalnym oprogramowaniem inżynierskim, takim jak systemy CAD czy BIM, natomiast trzeci – najbardziej zaawansowany – pozwala na tworzenie zupełnie nowego oprogramowania przy wsparciu algorytmów. Podsumowując, konferencja w Kielcach udowodniła, że sztuczna inteligencja przestała być futurystyczną wizją i stała się fundamentalnym elementem codziennej pracy architekta. Choć niesie ze sobą realne ryzyka środowiskowe, prawne i etyczne, otwiera także bezprecedensowe perspektywy optymalizacji procesów twórczych. Kluczowym wnioskiem z wydarzenia jest to, że sukces w nowej erze zależy nie od samej technologii, lecz od naszej zdolności do świadomego, mądrego i odpowiedzialnego kierowania tym potężnym narzędziem.

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

#Architektura #SztucznaInteligencja #AI #ArchitekturaPrzyszłości #KonferencjaKielce #IzbaArchitektów #BIM #PartycypacjaSpołeczna #NoweTechnologie #PropTech #EtykaAI #FakeHunger #ProjektowanieObywatelskie #TransformacjaCyfrowa

Rynek architektury w Polsce nie kurczy się dlatego, że architektów jest za dużo. Kurczy się dlatego, że system zamówień publicznych przestał kupować projektowanie — a zaczął kupować wyłącznie pozwolenie na budowę. Nagrałem o tym materiał. Nie o tym, że „jest źle", tylko o tym, gdzie dokładnie w procesie zamówienia publicznego siedzi mechanizm, który to robi.

W pierwszej części diagnoza: skąd bierze się luka płacowa architekta, dlaczego architekt jest trzeci od końca w łańcuchu wartości procesu, który sam projektuje, i dlaczego formuła „Zaprojektuj i wybuduj" wyparła konkurs architektoniczny.

W drugiej — dlaczego samorząd NIE ogłasza konkursu. I to jest moim zdaniem najważniejszy wątek całego materiału: to nie jest brak dobrej woli urzędnika. To całkowicie racjonalna ucieczka od procedury, która ma nieproporcjonalnie wysoki koszt wejścia.

W trzeciej i czwartej — propozycja zmiany. Podział procesu inwestycyjnego na sześć niezależnych zamówień publicznych: analiza uwarunkowań, konkurs na koncepcję, projekt budowlany, projekt przetargowy, projekt techniczny, nadzór autorski.

🎥 Link do filmu 👇

Sześć faz, sześć kompetencji, sześć bramek decyzyjnych.

Zatrzymanie procesu po konkursie kosztuje wtedy 12% nakładu na dokumentację, a nie 100%. I rzecz, na której najbardziej mi zależy: ten model nie wymaga nowej ustawy. Wymaga innego sposobu formułowania przedmiotu zamówienia w ramach obowiązującego PZP i Prawa budowlanego. To materiał dyskusyjny, nie gotowa recepta. Więc mam konkretną prośbę: jeśli pracujesz w samorządzie, prowadzisz pracownię, jesteś wykonawcą albo siedzisz w zamówieniach publicznych — napisz mi w komentarzu, gdzie ten model się rozsypie. Najciekawsze zarzuty omówię w kolejnym odcinku. 

#architektura #zamowieniapubliczne #konkursarchitektoniczny #PZP #samorzad #BIM #procesinwestycyjny

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

Zrównoważone Centrum Lokalne Zabjelo w czarnogórskiej Podgoricy to projekt konkursowy o funkcji mieszanej, który łączy przestrzeń społeczną, sale wykładowe oraz przychodnię w jeden spójny organizm. Obiekt składa się z dwóch podłużnych skrzydeł zestawionych pod rozwartym kątem, co wymusza naturalne spotkanie różnych grup użytkowników w centralnym, przeszklonym holu. Geometria budynku jednocześnie otwiera reprezentacyjny plac miejski od frontu i domyka kameralny dziedziniec z ogrodem terapeutycznym od tyłu. Strona północna i bryły gabinetowe opierają się na masywnym, jasnym betonie architektonicznym z nieregularnymi oknami, zapewniając poczucie intymności i ochrony przed klimatem. Przeciwległa strona jest w całości przeszklona i osłonięta aluminiowymi żaluzjami solarnymi o zmiennym rozstawie, które chronią przed słońcem i kadrują widoki na góry. 

Czterokondygnacyjny budynek z parkingiem podziemnym rozdziela tryb publiczny od cichej strefy medycznej i przychodni na poszczególnych poziomach, posiadającej niezależny trzon komunikacyjny. Obiekt funkcjonuje w wymagającym klimacie półsuchym o temperaturach od -5°C zimą do +38°C latem. Wykorzystuje instalację fotowoltaiczną o mocy 155 kWp, ekstensywny dach zielony chłodzący panele i retencjonujący wodę, pompy ciepła oraz wentylację z odzyskiem ciepła przekraczającym 70%, dzięki czemu osiąga najwyższą klasę energetyczną A przy średnim zapotrzebowaniu na energię wynoszącym ok. 45 kWh/m²/rok. Otoczenie charakteryzuje się roślinnością śródziemnomorską o niskim zapotrzebowaniu na wodę, lustrami wodnymi obniżającymi temperaturę odczuwalną oraz spójną małą architekturą ze stali kortenowej. Całe założenie zaprojektowano bez barier architektonicznych, zgodnie z zasadami Universal Design, uwzględniając ścieżki dotykowe, pętle indukcyjne oraz pełną dostępność sanitarną.

🌿 architectural #Zabjelo #Podgorica #Architecture #SustainableDesign #UniversalDesign

Polskie samorządy zawodowe zrozumiały, że AI nie jest jedynie chwilową modą, ale technologicznym fundamentem przyszłości. Mazowiecka Okręgowa Izba Architektów RP już miesiąc temu zainicjowała działania wewnętrznego Zespołu ds. AI. To odważny krok, mający na celu nie tylko ocenę przydatności dostępnych narzędzi, ale przede wszystkim wypracowanie standardów ich bezpiecznego i efektywnego wykorzystania. Ambicje zespołu sięgają daleko – nie wyklucza się transferu wiedzy i technologii do innych branż sektora budowlanego.

AI zmienia sposób, w jaki projektujemy, analizujemy dane środowiskowe czy optymalizujemy koszty budowy. Odpowiednia adaptacja tych narzędzi to szansa na odciążenie architektów od żmudnej pracy administracyjno-technicznej i skupienie się na kreatywnym aspekcie tworzenia przestrzeni.

Symbolem tych zmian jest zbliżająca się II edycja konferencji "AI – Inteligencja Sztuczna, ale Rewolucja Prawdziwa". Sukces ubiegłorocznego spotkania w Bydgoszczy pokazał, jak ogromne jest zapotrzebowanie na wiedzę praktyczną. W tym roku, w dniach 25–26 września 2026, środowisko architektoniczne spotka się w Kielcach.

Wydarzenie to, organizowane przez cztery okręgowe izby: Kujawsko-Pomorską, Opolską, Podlaską oraz Świętokrzyską, staje się najważniejszą platformą dyskusji o przyszłości cyfrowego projektowania w Polsce. To miejsce, gdzie teoria spotyka się z praktyką, a doświadczeni projektanci wymieniają się spostrzeżeniami z pionierami nowych technologii.

Czy AI stanie się dla architektów wsparciem, które wyeliminuje rutynę, czy też zagrożeniem dla unikalności projektów? Odpowiedzi na te pytania będziemy szukać wspólnie w Kielcach. Nie ulega jednak wątpliwości, że era „architektury wspomaganej” już trwa, a udział w tej dyskusji staje się obowiązkiem każdego nowoczesnego projektanta.

 

 

 

W najnowszym filmie, zatytułowanym KRAKÓW_ klimatyczne zakamarki i targi książki, zabieram Was w moje ulubione miejsca, które kryją w sobie duszę tego niezwykłego miasta. Wspólnie odkryjemy piękno zabytkowych kamienic z ich malowniczymi wewnętrznymi dziedzińcami, które skrywają historie dawnych lat, oraz przeniesiemy się w sam środek gwaru i energii towarzyszącej krakowskim targom książki. Kraków to przestrzeń, która nieustannie inspiruje, a każdy powrót do jego klimatycznych kawiarni jest dla mnie jak sentymentalna podróż do najpiękniejszych wspomnień. Jeśli tak jak ja jesteś miłośnikiem wyjątkowej architektury, szukasz niepowtarzalnej atmosfery w wąskich uliczkach lub po prostu cenisz sobie literackie wydarzenia, to ten materiał został stworzony właśnie z myślą o Tobie. Chciałbym również wykorzystać tę okazję, aby serdecznie podziękować wszystkim organizatorom za przygotowanie tak wspaniałych i inspirujących wydarzeń. Wszystkim autorom, których twórczość mogliśmy podziwiać, składam ogromne gratulacje – dziękuję, że dzięki Wam krakowska kultura wciąż tak pięknie rozkwita.

Duchy Miasta: Street Art, który ożywił radomskie podwórka 

Czerwiec w Radomiu upłynął pod znakiem niezwykłego wydarzenia, które udowodniło, że przestrzeń miejska jest idealnym płótnem dla sztuki. Podwórko Głównej Biblioteki Publicznej przekształciło się wówczas w tętniącą życiem galerię w ramach inicjatywy „Duchy Miasta”. To unikalne połączenie energii street artu oraz fotografii stworzyło niepowtarzalny klimat, pokazując, że sztuka uliczna potrafi tchnąć nowego ducha w miejsca, które na co dzień mijamy bez większej uwagi. Dzięki takim inicjatywom radomskie podwórka stają się otwartymi, inspirującymi przestrzeniami dostępnymi dla każdego mieszkańca. Choć głównymi punktami programu były happeningi oraz warsztaty graffiti, wystawa zorganizowana w ramach wydarzenia stanowiła równie mocny akcent. Zgromadzone prace doskonale ilustrują, jak różnorodna i pełna ekspresji może być sztuka tworzona z myślą o tkance miejskiej, a także jak skutecznie kultura może wychodzić z zamkniętych instytucji bezpośrednio do odbiorców. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji zobaczyć tych prac na własne oczy, zdecydowanie warto nadrobić zaległości i odwiedzić podwórko biblioteki, by poczuć ten wyjątkowy klimat. Aby zobaczyć, jak wyglądało to wydarzenie, warto zajrzeć do krótkiej fotorelacji wideo.

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

 

Projekt koncepcyjny „Agora” z 2018 roku, autorstwa architekta Tomasza Gęsiaka, to propozycja rewitalizacji rynku, która harmonijnie łączy poszanowanie historii z nowoczesną funkcjonalnością. Głównym założeniem jest uporządkowanie przestrzeni poprzez czytelny podział na strefy, takie jak Plac św. Jana i Plac św. Michała, oraz wyeksponowanie historycznych osi komunikacyjnych i reliktów dawnej zabudowy za pomocą zróżnicowanej nawierzchni. Do wykończenia placu przewidziano szlachetną kostkę brukową w bogatej palecie barw — od ciemnych odcieni Nero i Granito po ciepłe barwy Solare i Rosso — co pozwala na subtelne wydzielenie miejsc parkingowych oraz postoju taksówek bez stawiania zbędnych barier.

Wizualizacje ukazują rynek jako tętniące życiem miejsce spotkań, wypełnione ogródkami kawiarnianymi i zielenią. Projekt wprowadza unikalne elementy architektoniczne, takie jak taras widokowy z ławkami oraz schody wkomponowane w ścianę zieleni, które separują poszczególne części placu. O komfort i bezpieczeństwo użytkowników dbają nowoczesne lampy stojące, oświetlenie wbudowane w bruk oraz iluminacje elewacji zabytkowych budynków, co tworzy wyjątkową atmosferę po zmroku. Całość dopełnia mobilna mała architektura w postaci białych siedzisk i ławek, które pozwalają na elastyczne dostosowanie przestrzeni do aktualnych potrzeb mieszkańców.

#Architektura #Rewitalizacja #TomaszGesiak #Agora #ProjektowaniePrzestrzeni #Rynek #Urbanistyka #ModernCity

Projekt Pavilion City 2019 to koncepcja nowoczesnych, minimalistycznych pawilonów miejskich, które łączą architekturę z naturą i mogą być elastycznie wprowadzane w różne konteksty – od śródmieścia po tereny zielone. Zakłada tworzenie modułowych, lekkich form o otwartym planie, które łatwo adaptują się do różnych funkcji, takich jak praca, usługi, kultura czy przestrzenie spotkań. Dzięki temu architektura nie narzuca jednego sposobu użytkowania, lecz dostosowuje się do zmieniających się potrzeb. Istotnym elementem projektu jest transparentność oraz zatarcie granicy między wnętrzem a otoczeniem. Duże przeszklenia i możliwość otwierania przestrzeni sprawiają, że wnętrza naturalnie łączą się z krajobrazem, zapewniając dostęp do światła dziennego, widoków oraz zieleni. Sama zieleń stanowi integralną część koncepcji – współtworzy przestrzeń, poprawia mikroklimat i podnosi komfort użytkowania.

Projekt podkreśla również znaczenie skali ludzkiej oraz jakości przestrzeni publicznych. Pawilony tworzą przyjazne, półotwarte strefy sprzyjające integracji i codziennym aktywnościom. Całość opiera się na zasadach zrównoważonego rozwoju – wykorzystaniu naturalnego światła i wentylacji, trwałych materiałach oraz rozwiązaniach wspierających retencję wody. Pavilion City 2019 to propozycja architektury świadomej i uniwersalnej – minimalistycznej w formie, ale bogatej w doświadczenie przestrzeni, która harmonijnie współistnieje z otoczeniem i stanowi naturalne tło dla życia miasta.

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

Tekst stanowi krytykę aktualnych działań planistycznych w Radomiu, wskazując na brak spójnej wizji rozwoju miasta oraz niedostateczną transparentność procesu decyzyjnego. Projekt opracowania miejscowego planu dla tzw. „Dzielnicy Dworcowej” procedowany jest bez wcześniejszych analiz i szerokich konsultacji, co budzi nieufność mieszkańców i sugeruje marginalizowanie ich głosu. Autor zwraca uwagę na problematyczny sposób prowadzenia konsultacji Planu Ogólnego – m.in. ich organizację w czasie ferii zimowych oraz ignorowanie zgłaszanych uwag. Podkreślono także możliwe zaburzenie hierarchii dokumentów planistycznych, gdzie Plan Ogólny wyprzedza Strategię Rozwoju Miasta. Najważniejszym zarzutem jest nadmierne i nieuzasadnione rozszerzenie obszaru zabudowy śródmiejskiej. W mieście dotkniętym depopulacją prowadzi to do rozproszenia funkcji centralnych, osłabienia historycznego centrum oraz wzrostu kosztów infrastruktury. 

Projekt zamiast wspierać zwartą strukturę miejską, wprowadza model rozproszony, określony jako „ser szwajcarski”, z licznymi „satelitami śródmiejskimi”, często pozbawionymi funkcji mieszkalnych i oddalonymi od faktycznego centrum. Krytyce poddano także rozdzielenie pojęć „śródmieścia” i „zabudowy śródmiejskiej”, co stoi w sprzeczności z definicjami ustawowymi oraz zasadami urbanistyki. Zdaniem autora prowadzi to do tworzenia sztucznych struktur przestrzennych bez uzasadnienia funkcjonalnego. Analiza porównawcza z innymi miastami w Polsce pokazuje, że model „satelitarnego śródmieścia” jest rzadkością i nie znajduje uzasadnienia w miastach o podobnej wielkości. Nawet większe ośrodki zachowują bardziej zwartą strukturę centrum. Próby przenoszenia wzorców z miast takich jak Gdańsk uznano za nieadekwatne do warunków Radomia. Wnioskiem jest potrzeba ponownego przemyślenia kierunków rozwoju miasta w oparciu o rzetelne analizy, obowiązujące przepisy oraz rzeczywistą partycypację społeczną.

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

 

Konkurs Monte d'Oiro Wine Hotel jest z serii konkursów organizowanych w Portugalii we współpracy z Quinta do Monte D'Oiro, rodzinnym projektem, zlokalizowanym w regionie winiarskim Lizbony. Quinta do Monte d'Oiro znana jest z idyllicznych warunków produkcji wina od XVII wieku, z uprzywilejowanym terroir spoczywającym na gliniasto-wapiennych glebach i pod wpływem atlantyckich wiatrów. To unikalne połączenie od lat tworzy wina o wspaniałej świeżości, elegancji i równowadze. Quinta do Monte d'Oiro to rodzinny projekt winiarski zlokalizowany w regionie winiarskim Lizbony w Portugalii, znanym z idyllicznych warunków produkcji wina od XVII wieku. Rodzinny projekt winiarski to marzenie znanego gastronoma José Bento dos Santosa, którego własna kolekcja rzadkich win obejmuje jedne z najwspanialszych win na świecie.  

Od pierwszych zbiorów w 1997 roku wina Quinta do Monte d’Oiro były konsekwentnie nagradzane niezliczonymi nagrodami i osiągały sukcesy w Portugalii i na całym świecie. 7 Sama winnica posiada certyfikat ekologiczny w 100%, a wszystkie działania mają na celu produkcję o bardzo niskiej wydajności, wykorzystując najlepsze francuskie dębowe beczki do starzenia wina. Wina Quinta do Monte d’Oiro są obecne na kilku rynkach międzynarodowych, takich jak Francja, Holandia, Szwajcaria, Belgia, Luksemburg, Finlandia, Szwecja, Norwegia, Czechy, USA, Kanada, Brazylia, Angola, Chiny i Tajwan. 

W konkursie Monte d’Oiro Wine Hotel uczestnicy mieli za zadanie zaproponować projekty rozbudowy obecnego kompleksu winnic Quinta do Monte d’Oiro – hotelu, który mógłby pomieścić odwiedzających słynną winnicę. Hotel powinien w pełni wykorzystać piękne widoki i krajobraz winnicy oraz zawierać szereg udogodnień, aby zagwarantować odwiedzającym niezapomniany pobyt. Na tym etapie projekt skupił się na zdefiniowaniu jasnego, spójnego i zharmonizowanego zestawu brył budynków oraz na tym, jak nowe konstrukcje wpasują się w istniejący zespół budynków i będą ze sobą korespondować, a także na określeniu ogólnych wytycznych architektonicznych dla przyszłego rozwoju winnicy. Projekty które mają potencjał, by stać się ikonicznym punktem orientacyjnym, a jednocześnie zachowają harmonię z naturalnym otoczeniem. Wszystkie budynki znajdujące się obecnie w granicach terenu objętego konkursem nie nadają się do remontu i zostaną rozebrane. 

Oficjalnie znana jako Republika Portugalska, Portugalia jest najdalej na zachód wysuniętym suwerennym państwem Europy kontynentalnej. Jest jednym z najstarszych narodów na kontynencie, nieprzerwanie zasiedlonym od czasów prehistorycznych, a jako Hrabstwo Portugalii powstało w 868 roku n.e. Portugalia ma klimat śródziemnomorski z mieszanym klimatem oceanicznym wzdłuż północnej połowy wybrzeża, co czyni ją jednym z najcieplejszych krajów w Europie, ze średnią roczną temperaturą sięgającą 40°C, a w miesiącach letnich wyższą. Pomimo stałego osadnictwa, Portugalia jest nadal terytorium bogatym w bioróżnorodność. W okolicy występują lasy liściaste i iglaste, a w niektórych częściach góry Arrábida zachował się niezwykle rzadki dojrzały las śródziemnomorski. Portugalia jest domem dla kilku gatunków dzikich zwierząt – dzika, jelenia iberyjskiego, sarny i dzikiej kozy iberyjskiej.

Obecne działania władz Radomia w zakresie kształtowania Dzielnicy Dworcowej budzą poważne zastrzeżenia merytoryczne i etyczne. Zamiast reprezentacyjnej wizytówki miasta, projekt skupia się na rozwiązaniach o charakterze tymczasowym, co najlepiej oddaje stosowane przez urzędników określenie „dzielnica przydworcowa”. Brakuje tu ambicji stworzenia nowoczesnej tkanki miejskiej na miarę potencjału Radomia.

Kluczowym problemem jest drastyczny dysonans architektoniczny w projekcie Planu Ogólnego. Dopuszczenie zabudowy do 60 metrów (ok. 20 pięter) w bezpośrednim sąsiedztwie historycznych kamienic o wysokości 18–25 metrów narusza ład przestrzenny i sylwetę centrum. Tak radykalne decyzje zapadają bez rzetelnych analiz wpływu na infrastrukturę techniczną i komunikacyjną. Co więcej, rozbicie MPZP na sześć etapów, przy dynamicznych zmianach w prawie budowlanym, grozi brakiem spójności i powstaniem urbanistycznego patchworku.

Jako architekt z doświadczeniem w renomowanych pracowniach, muszę zwrócić uwagę na standardy zawodowe. Podczas gdy w miastach takich jak Lublin, Warszawa czy Liège kluczowe węzły projektują uznane biura (np. Stelmach i Partnerzy czy Santiago Calatrava), w Radomiu proces ten monopolizuje Miejska Pracownia Urbanistyczna (MPU). Według dostępnych informacji, jednostka ta nie posiada architektów z odpowiednimi uprawnieniami projektowymi ani doświadczenia w budownictwie wysokim. Projektowanie parametrów budynków wysokościowych bez stosownej praktyki zawodowej jest obarczone ogromnym ryzykiem błędu, który obciąży przyszłe budżety miasta kosztami naprawy infrastruktury.

Brak merytorycznego dialogu ze środowiskiem branżowym i mieszkańcami prowadzi do realnej degradacji miasta. Widzimy to w paraliżu infrastruktury: braku OZE w miejskim ciepłownictwie, problemach z kanalizacją deszczową czy braku wodociągów w sąsiedztwie składowisk odpadów. Apeluję do pracowników MPU o przestrzeganie etyki zawodowej i niepodejmowanie prac projektowych bez stosownych uprawnień budowlanych. Planowanie przestrzeni życia tysięcy ludzi to zbyt duża odpowiedzialność, by powierzać ją osobom bez udokumentowanego doświadczenia w danej skali projektowej. Czas, aby rzetelność i profesjonalizm wróciły do radomskiej urbanistyki, zanim dzisiejsze błędy staną się nieodwracalną rzeczywistością. 

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE

ZAKOŃCZYŁ SIĘ ZJAZD MOIA - Mazowiecka Okręgowa Izba Architektów RP
W ten weekend miałem przyjemność reprezentować Region Radomski na okręgowym zjeździe Izby Architektów jako Delegat

Minirelacja:
- Dopisała wysoka frekfencja Delegatów
- Jeśli dobrze pamiętam 1/3 delegatów była nowa 
- Podsumowano poprzedni rok i ostatnie 4 lata
- Omówiono problemy nękające zawód: architekta
- Ciekawe sprawozdanie i najwięcej odpowiedzi udzielał Sąd Dyscyplinarny
- W pracach zespołów oraz rady - pojawi się mała reprezentacja nowych Osób
- Wybrano władze Okręgu Izby w ramach kontynuacji ...

Gratulacje dla Przewodniczącego i Rady oraz Wszystkich Komisji, Sądu i Rzecznika wraz z Wszystkimi Delegatami !!!

Źródło zdjęcia: 
Strona FaceBook Izby Architektów Rzeczpospolitej Polskiej
https://www.facebook.com/izbaarchitektowrp

 

Plan Ogólny Miasta Radom to kluczowy akt prawa miejscowego, który jako fundament reformy planistycznej określi zasady zabudowy i przeznaczenie terenów na pokolenia, stojąc w hierarchii wyżej niż dotychczasowe studium (strategia zagospodarowania). Choć dokument ten niesie ze sobą istotne skutki, takie jak w Radomiu kontrowersyjne dopuszczenie 60-metrowej zabudowy w centrum, proces jego tworzenia lokalnie ograniczono do ustawowego minimum, co jaskrawo kontrastuje z działaniami innych polskich miast. 

Podczas gdy Warszawa, Toruń, Częstochowa i Gdynia wdrożyły nowoczesne standardy partycypacji – wydłużając terminy składania wniosków do kilku miesięcy, organizując mobilne punkty w galeriach handlowych, „kawę z urbanistą” oraz prezentując zaawansowane makiety 3D i kalkulatory urbanistyczne – Radom poprzestał na 28-dniowym terminie, przypadającym częściowo na ferie zimowe. Brak szerokiej kampanii informacyjnej, cyfrowych wizualizacji przestrzennych oraz ograniczona dostępność projektantów sprawiają, że radomska procedura jawi się jako biurokratyczna fasada, a nie autentyczny dialog z mieszkańcami. Takie podejście, sprowadzające konsultacje do „odfajkowania” obowiązku, nie tylko zniechęca lokalną społeczność i pogłębia poczucie niedoinformowania w kwestii przyszłego wizerunku miasta, ale może również narazić samorząd na problemy z pozyskiwaniem zewnętrznych funduszy oraz nadzorem wojewody. W obliczu dynamicznego rozwoju gmin ościennych, które wykazują większą dbałość o głos obywateli, pośpieszne procedowanie Planu Ogólnego bez wypracowania społecznego konsensusu grozi dalszą marginalizacją Radomia i utratą zaufania do organów decyzyjnych.

WYGENEROWANE PRZY POMOCY NARZĘDZI AI: TREŚCI, OBRAZY, ANIMACJE i DŹWIĘKI ZOSTAŁY WYGENEROWANE SYNTETYCZNE, ZMODYFIKOWANE LUB/I ZMANIPULOWANE